Sądowa ocena wykonywania prawa w stosunkach

Sądowa ocena wykonywania prawa w stosunkach Niezależnie od powyższego, zwrócić należy uwagę na to, że jak prawidłowo ustalił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy - przedmiotowe sformułowanie o znakomitych powiązaniach powoda z byłym kierownictwem Prokuratury Okręgowej w B., za które pozwany miałby przeprosić powoda i to w formie ogłoszenia prasowego, znalazło się w artykule „(...)” jako cytat ze skargi pozwanego skierowanej do Prokuratora Generalnego w sprawie Prokuratury Rejonowej w B. 2Ds 1196/12/sp. A zatem, nie była to wypowiedź pozwanego udzielona dziennikarzowi w trakcie wywiadu. Autor artykułu M. P. (2) zeznał, że przedmiotowa skarga „dotarła do niego”, nie wyjaśniając, w jaki sposób to się stało. Z pewnością źródłem informacji nie był pozwany, skoro dziennikarz zatelefonował do niego właśnie w celu zadania mu pytań z tą skargą związanych. Powód nie wykazał, aby pozwany udostępnił mediom pismo do Prokuratora Generalnego. Pozwany nie miał wpływu na treść artykułu, który ukazał się w (...). Nie wiedział, że zostanie tam przytoczony fragment jego pisma do Prokuratora Generalnego. Powyższe stanowi o braku odpowiedzialności pozwanego za opublikowanie przedmiotowych słów. Przedmiotem niniejszej sprawy nie był zarzut pomówienia powoda dokonany w skardze do Prokuratora Generalnego lecz opublikowanie treści tejże skargi w prasie, co odbyło się bez woli i akceptacji pozwanego. Bezpodstawnym było zatem zobowiązanie pozwanego by przeprosił powoda za „informacje podane przez niego w wywiadzie udzielonym dziennikarzowi”, gdyż słowa o znakomitych powiązaniach powoda z byłym kierownictwem Prokuratury Okręgowej w B., za które miałby on przeprosić, nie były wypowiedzią udzieloną przez pozwanego autorowi artykułu w czasie telefonicznego wywiadu. W tym czasie zaburzenia pamięci u M. P. zaczęły postępować. Coraz częściej była zdezorientowana, nie potrafiła odnaleźć drogi do domu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: apelacja nie ma uzasadnionych podstaw. Uznanie za usprawiedliwioną podstawy kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania uniemożliwia pełne odniesienie się do zarzutów podniesionych w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego. Tym niemniej należy zauważyć, że Sąd Apelacyjny uznając, iż w konkretnym stanie faktycznym obowiązek powierniczego nabycia własności nieruchomości przyjęła na siebie wyłącznie pozwana, w sposób całkowicie nieuprawniony wskazał, że ustalenia takiego dokonał również Sąd pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny nie odniósł się do argumentacji przywołanej w uzasadnieniu odmiennego stanowiska Sądu Okręgowego. Nie pozwala to odmówić słuszności zarzutowi skarżącej wskazującemu - z powołaniem się na art. 734 § 1 w związku z art. 60 KC - na wadliwą ocenę braku legitymacji procesowej biernej pozwanego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 385 KPC, Sąd Apelacyjny oddalił apelację w pozostałym zakresie jako bezzasadną. Należy też podzielić stanowisko Sądu I-instancji, iż skuteczny odbiór prac powoda objętych umową z dnia 26.03.2012 r. nastąpił w dniu 20.06.2012 r. W tym zakresie apelacja pozwanego nie zawiera sprecyzowanych zarzutów, co uniemożliwia Sądowi odwoławczemu szczegółowe odniesienie się do ustalonych okoliczności tego odbioru. Chybiona jest przy tym argumentacja, że skoro sam powód twierdzi, że do odbioru tych prac doszło w dniu 20.06.2012 r., a w piśmie z dnia 15.05.2012 r. wskazuje, że zgłasza odbiór na dzień 25.05.2012 r, to zgłoszenie tego odbioru było fikcją.